- Górski Konstanty Maria - Spokojność .: Wierszoteka Ibki :. wiersze, opowiadania, poezja, miłość, humor, uczucia, kartki

Dzisiaj jest : Środa, 10 marca 2010

Według autorów:

- autor nieznany -
.
A
B
C
Ć
D
E
F
G
Gabriella	1
Gabryś Monika Małgorzata	7
GAGA	1
Gajcy Tadeusz	15
Gałczyński Konstanty Ildefons	175
Gamzatow Rasuł	1
Garetty Maroon	1
Gawroński Leszek	9
Gąsiorowski Zbyszko	1
Gieroń Piotr	15
Ginczanka Zuzanna	2
Ginsberg Allen	20
Gliński Dariusz	1
Gładykowska Joanna	3
Główka Ewelina	6
Goethe Johann Wolfgang	19
Gołąbek Małgorzata	6
Gomulicki Wiktor	9
Górski Konstanty Maria	41
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> Amor i Psyche
-> Eheu fugaces...
-> Fosforescencja
-> Fragment monologu
-> Jesienne popołudnia
-> Krajobraz flamandzki
-> Krakowski obrazek
-> Na pomoście
-> Panateneja
-> Próba dystychu
-> QALATTA
-> Ranek nad morzem
-> Rzym wieczorem
-> Spokojność
-> Venus libitina
-> Venus victrix
-> W albumie A.O.
-> W muzeum
-> Wieczorem
-> Wiosenne ukojenie
Grabowska Magda	1
Grabowska Wioletta	1
Gray Thomas	1
Grażynka Kamińska	2
Greta	1
Grochowiak Stanisław	3
Grossek Robert	2
Gruda Szymon	17
Gwidon Hefid	2
H
I
J
K
L
Ł
M
N
O
P
Q
R
S
Ś
T
U
V
W
X
Y
Z
Ż

WprowadĄ wyszukiwane hasła Prze.lij formularz wyszukiwania
Cały internet	Wierszoteka Ibki

Górski Konstanty Maria

Spokojność

Zbudzić się, zerwać, uchylić firanek,
Wyjrzeć w kwietniowy, błękitny poranek,
Gdzie tylko wierzby kwitnące się złocą
I tylko brzozy białym pniem migocą -
A na toń niebios, wiosenną i bladą,
Fijoletową sieć gałązek kładą...
Obejść kasztany, których pąki, lśniące
Nowymi soki, łowią chciwie słońce
I główki śmiało w przestrzeń prą błękitną,
Czując, że jutro w śnieżną kiść zakwitną...

Chodzić po słońcu - powoli - jak we śnie,
Wokoło sadu, gdzie kwitną czereśnie,
U węgła domu przystanąć - posłuchać,
Bo już gołębie zaczynają gruchać
I wilga gwiżdże w południe nad sadem,
Gdy owad w trawie goni się z owadem.
A w wieczór, kiedy gwiazdy wyjdą z toni
Błękitnej, słowik pieśń swą ślubną dzwoni,
Dziwiąc się wielkiej księżycowej łodzi,
Co z białym żaglem na Ocean wschodzi.
Słuchać tej pieśni, która pierś rozpiera
Ogromnej ziemi i w niebie zamiera,
Ginąć w tej woni sadów i błękicie.
Pić to wokoło budzące się życie
I czuć z wszechświatem, nie pragnąc dla siebie
Serca na ziemi ni gwiazdy na niebie
Nic nie zamarzyć, nie kochać, nie żądać.
W przeszłość się tęsknym okiem nie oglądać
Ani nie czekać, czy z tą nową wiosną
Z mogił zaklęslych niezabudki wzrosną...
I wierzyć tylko, że gdy płomyk zgaśnie,
Serce na wieczność - jak na zimę - zaśnie