- Górski Konstanty Maria - * * * .: Wierszoteka Ibki :. wiersze, opowiadania, poezja, miłość, humor, uczucia, kartki

Dzisiaj jest : Piątek, 12 marca 2010

Według autorów:

- autor nieznany -
.
A
B
C
Ć
D
E
F
G
Gabriella	1
Gabryś Monika Małgorzata	7
GAGA	1
Gajcy Tadeusz	15
Gałczyński Konstanty Ildefons	175
Gamzatow Rasuł	1
Garetty Maroon	1
Gawroński Leszek	9
Gąsiorowski Zbyszko	1
Gieroń Piotr	15
Ginczanka Zuzanna	2
Ginsberg Allen	20
Gliński Dariusz	1
Gładykowska Joanna	3
Główka Ewelina	6
Goethe Johann Wolfgang	19
Gołąbek Małgorzata	6
Gomulicki Wiktor	9
Górski Konstanty Maria	41
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> * * *
-> Amor i Psyche
-> Eheu fugaces...
-> Fosforescencja
-> Fragment monologu
-> Jesienne popołudnia
-> Krajobraz flamandzki
-> Krakowski obrazek
-> Na pomoście
-> Panateneja
-> Próba dystychu
-> QALATTA
-> Ranek nad morzem
-> Rzym wieczorem
-> Spokojność
-> Venus libitina
-> Venus victrix
-> W albumie A.O.
-> W muzeum
-> Wieczorem
-> Wiosenne ukojenie
Grabowska Magda	1
Grabowska Wioletta	1
Gray Thomas	1
Grażynka Kamińska	2
Greta	1
Grochowiak Stanisław	3
Grossek Robert	2
Gruda Szymon	17
Gwidon Hefid	2
H
I
J
K
L
Ł
M
N
O
P
Q
R
S
Ś
T
U
V
W
X
Y
Z
Ż

WprowadĄ wyszukiwane hasła Prze.lij formularz wyszukiwania
Cały internet	Wierszoteka Ibki

Górski Konstanty Maria

* * *

Już mnie nie kochasz, jakeś mnie kochała.
I kiedy wołasz, w głosie twoim słyszę,
Jakby pustyni głuchą dal i ciszę...
I gdy miłosne powtarzasz mi słowa,
Wtórzy im jakiś dźwięk, jak pieśń grobowa.

Więc mi już żegnaj, bo nie mogę więcej
Cierpieć - a kochać nie umiem goręcej...
Wreszcie od bólów i żalów przecieka
Danaid wieczna urna, pierś człowieka.
Cóześmy winni, żeśmy tak niestrojni,
Zawsze spragnieni, zawsze niespokojni?
Cóżem ja winien, że gdy ci się śniło
O szczęściu wiecznym aż gdzieś za mogiłą,
Jam nie mógł pojąć i kochał inaczej,
W żalu i w bólu, w szale i rozpaczy -
Cóżeś ty winna, żeś jest taka czysta,
Choć litosnymi łzami promienista?
Cóżem ja winien, że pieśni, co wiszą
Ponad gwiazd białych niezmąconą ciszą,
Ja nie pochwycę, że ich nie przestroję
Na struny lutni, drżące struny moje?
Cóżem ja winien, że błyskawic snopy
Błękitnych tobie nie padły pod stopy?

Przebacz, zapomnij. Ja miłość dla ciebie
Pod kielichami białych lilij grzebię.
Boś ty mi była wśród obcego świata
Gwiazdą, do której wieczorna pieśń wzlata,
I wszystkie swoje bolę i tęsknoty
Tej siostrze w niebie opowiada złotej.
Boś ty mi dała w długich dniach boleści
Współczucie duszy miękkiej i niewieściej -
Aż potępieńcza znudziła cię praca
Rozpraszać troskę, która wiecznie wraca.