- Tuwim Julian - Do prostego czlowieka .: Wierszoteka Ibki :. wiersze, opowiadania, poezja, miłość, humor, uczucia, kartki

Dzisiaj jest : Wtorek, 7 września 2010

Według autorów:

- autor nieznany -
.
A
B
C
Ć
D
E
F
G
H
I
J
K
L
Ł
M
N
O
P
Q
R
S
Ś
T
t.chłopczyk	4
Tadeusz Kubiak	1
Tagore Rabindranath	2
Talarek Andrzej	10
Tankian Serj	9
Tarkowska Aleksandra	36
Terlikowska M.	2
Tetmajer Kazimierz	14
Thomas Dylan	19
THRASHNALEK	1
thule	23
Tina	1
Tolcia	4
Tomas	23
Tomaszewski Andrzej	10
Trębicka Katarzyna	1
Trynkiewicz Daria	34
Trzebiński Artur	1
Tumińska Monika	1
Tuwim Julian	244
-> "
-> (
-> *
-> .
-> /
-> >
-> A
-> B
-> C
-> D
-> Daleki tygrys
-> Dancing
-> Dar
-> Dentysta
-> Dialog
-> Do Boga
-> Do córki w Zakopanem
-> Do generałów
-> Do kobiety
-> Do losu
-> Do Marii Pawlikowskiej
-> Do niego
-> Do prostego czlowieka
-> Do prostego człowieka
-> Do Staffa
-> Dom
-> Duma
-> Dwa Michały
-> Dwa wiatry
-> Dyzio marzyciel
-> Dzieci w polu
-> Dziecko przed sklepem z...
-> Dzień
-> Dziesięciolecie
-> Dziewczynom
-> Dzika historia
-> Dziwy na niebie
-> E
-> F
-> G
-> H
-> I
-> J
-> K
-> L
-> M
-> N
-> O
-> P
-> R
-> S
-> Ś
-> T
-> U
-> V
-> W
-> Z
Twardowski Jan	51
U
V
W
X
Y
Z
Ż

WprowadĄ wyszukiwane hasła Prze.lij formularz wyszukiwania
Cały internet	Wierszoteka Ibki

Tuwim Julian

Do prostego czlowieka

Gdy do znów do murów klajstrem świeżym
Przylepiać zaczną obwieszczenia
Gdy "do ludności", "do żołnierzy"
Na alarm czarny druk uderzy
I byle drab, i byle szczeniak
W odwieczne kłamstwo ich uwierzy,
Że trzeba iść i z armat walić
Mordować, grabić, truć i palić;
Gdy zaczną na tysięczną modłę
Ojczyznę szarpać deklinacją
I łudzić kolorowym godłem
I judzić "historyczną racją"
O piędzi, chwale i rubieży,
O ojcach, dziadach i sztandarach,
O bohaterach i ofiarach;
Gdy wyjdzie biskup, pastor, rabin
Pobłogosławić twój karabin,
Bo mu sam Pan Bóg szepnął z nieba
Że za ojczyznę - bić się trzeba;
Kiedy rozścierwi się, rozchami,
Wrzask liter z pierwszych stron dzienników
A stado dzikich bab - kwiatami
Obrzucać zacznie "żołnierzyków" -
- O przyjacielu nieuczony,
Mój bliźni z tej czy innej ziemi!
Wiedz, że na trwogę biją dzwony
Króle z panami brzuchatemi;
Wiedz, że to bujda, granda zwykła
Gdy ci wołają "Broń na ramię"
Że im gdzieś nafta z ziemi sikła
I obrodziła dolarami;
Że cos im w bankach nie sztymuje
Że gdzieś zwęszyli kasy pełne
Lub upatrzyły tłuste szuje
Cło jakieś grubsze na bawełnę,
Rżnij karabinem w bruk ulicy!
Twoja jest krew a ich jest nafta
I od stolicy do stolicy
Zawołaj, broniąc swej krwawicy:
"Bujać - to my, panowie szlachta!"